Jolien De Baets(1997) is een Belgisch beeldend kunstenaar woonachtig in Wetteren. Door al van jonge leeftijd bezig te zijn met elke vorm van creativiteit, belande ze in het kunstonderwijs. Om na haar middelbaar zich te specialiseren in schilderkunst, waarin ze in 2020 afstudeerde aan LUCA School of Arts in Gent.
Haar werk vertrekt vaak vanuit autobiografische momenten: kleine, absurde of melancholische herinneringen, sterk verbonden met de oude Vlaamse cultuur waarin ze opgroeide. Ze werkt intuïtief en met zuinig materiaalgebruik, wat haar beeldtaal beïnvloedt: kleine toefjes verf op haar palet, uit een diepgewortelde angst voor verspilling, waardoor kleuren niet altijd exact herhaalbaar zijn en er een subtiele spanning ontstaat.
De Baets onderzoekt thema’s als vertrouwdheid, volkscultuur en het alledaagse als toevluchtsoord. Ze nam deel aan diverse groepstentoonstellingen in Vlaanderen en organiseerde er zelf ook enkele. In oktober 2025 presenteerde ze haar eerste solotentoonstelling, gebaseerd op een jeugdherinnering en de typische Vlaamse gewoontes die daarmee verbonden zijn.
Artist statement
Mijn werk vertrekt vanuit autobiografische herinneringen, kleine absurditeiten en momenten van melancholie, vaak geworteld in mijn jeugd en de Vlaamse cultuur waarin ik opgroeide. Ik onderzoek vertrouwdheid en het alledaagse als toevluchtsoord en probeer het vergankelijke vast te leggen.
Schilderkunst is een belangrijk onderdeel van mijn praktijk, maar mijn werk beperkt zich daar niet toe. Ik maak ook tekeningen, monotypes, hou meerdere schetsboeken bij, maak zines en upcycle bestaande objecten, al is dit laatste uitzonderlijk. Taal en typografie spelen een grote rol: woorden, zinnen en Vlaamse zegswijzen vinden hun weg in mijn schetsboeken en monotypes. Soms zit ik in mijn hoofd met zinnen of woorden in plaats van liedjes, deze verwerk ik dan op papier. In schetsboeken en monotypes experimenteer ik vrijer; deze bieden een ruimte waar ideeën kunnen groeien zonder druk van voltooiing.
Ik werk met kleine toefjes verf op het palet, uit een diepgewortelde angst voor verspilling. Kleuren zijn nooit exact reproduceerbaar en dragen daardoor een subtiele spanning in zich. Ik gebruik regelmatig tweedehands, tweedekans of gevonden materialen, deze geven me een bepaald soort vrijheid. Als ik iets vind weet ik direct wat er mee te maken, er is geen groot wit vlak dat terug staart. Ik schilder op los canvas tegen de muur, zodat ik de compositie nog regelmatig kan aanpassen. Als ik mijn doek te vroeg opspan is er een grote kans dat ik dit weer los maak om opnieuw anders op te spannen.
Figuratief werk helpt me om de alledaagse herkenbaarheid op te roepen bij de kijker. Sommige werken zijn een poging om persoonlijke herinneringen en gevoelens tastbaar te maken en tegelijk herkenning en resonantie bij de kijker op te roepen, anderen dienen dan vooral om mijn eigen gedachten en ideeën vorm te geven.